Mała różnica wieku
Za małą różnicą wieku (czyli około 2-3 lat) mogą przemawiać względy praktyczne. Można dwa razy wykorzystać te same ubranka czy sprzęty. Wtedy matka może w miarę szybko odchować dzieci i wrócić do pracy zawodowej. Czasem można liczyć na większy spokój: jeden malec jest już duży i dosyć samodzielny, często także chętnie pomaga w opiece nad maleństwem. Rodzice zastanawiają się także nad rywalizacją dzieci, obawiając się, niekiedy słusznie, że mała różnica będzie powodowała ciągłe kłótnie i spory: o zabawkę, o względy mamy i taty, nawet o ubranie. Z drugiej jednak strony tłumaczą sobie, że dzieci w podobnym wieku potrafią same doskonale zorganizować sobie czas i mają ze sobą dobry kontakt.
Większa różnica wieku.
Większa różnica wieku między rodzeństwem też ma swoje wady i zalety. Starszemu dziecku łatwiej wytłumaczyć potrzebę opieki nad maleństwem, ale jednak starszak bardziej może odczuć odrzucenie zwłaszcza kiedy jest w okresie dojrzewania i potrzebuje wsparcia i pomocy rodziców. Można to oczywiście rozwiązać poświęcając czas wolny od opieki nad maleństwem na wspólne rozmowy i zabawy ze starszym dzieckiem.
Duża różnica wieku.
Przy dużej różnicy wieku (np. powyżej 15 lat) istnieje ryzyko że dzieci nie będą miały ze sobą kontaktu, choć taki kontakt może się pojawić w dorosłym życiu.
Decyzja o drugim dziecku powinna być gruntownie przemyślana.
W każdym przypadku nie różnica wieku jest ważna ale emocjonalna więź w rodzinie.
Dodatkowo w ostatnim dziesięcioleciu ogromną rolę w podejmowaniu decyzji o liczbie posiadanych dzieci odgrywa sytuacja materialna, praca i kariera. O wiele trudniej zdecydować się na drugie czy trzecie dziecko kobiecie, która ma ustabilizowaną pozycję zawodową, otwartą drogę do awansów i i niezłe zarobki. O drugim dziecku myślą także z niepokojem osoby zatrudnione na mniej eksponowanych stanowiskach, zwłaszcza w rejonach dotkniętych bezrobociem.
