W tym artykule:
Na początku był tylko kalendarzyk.
Niezależne badania ustaliły, że u każdej kobiety owulacja poprzedza miesiączkę o stały okres od 10 do 16 dnia cyklu. Na tej podstawie opracowano statystyczną metodę ustalania dni płodnych u kobiety zwaną popularnie „kalendarzykiem”, nie uwzględnia żadnych innych objawów płodności i przez to okryła się złą sławą.
Aktualnie stosuje się metody wieloobjawowe, na podstawie których można ustalić faktyczne, a nie statystyczne dni płodne w cyklu. Do tych wskaźników płodności zalicza się podstawową temperaturę ciała, śluz szyjkowy oraz szyjkę macicy.
Metoda Rötzera.
Na tej podstawie powstała metoda objawowo-termiczna Rötzera. Po raz pierwszy opisana w roku 1968, w której uwzględnia się zarówno obserwację śluzu (wydzielanego przez specjalne gruczoły w szyjce macicy, w fazie wzrostu stężenia estrogenów i dojrzewania komórki jajowej) i temperatury poprzebudzeniowej.
Wytwarzanie śluzu przez gruczoły szyjki macicy wiąże się z objawami i odczuciami, możliwymi do zaobserwowania przez kobietę. Kobiety po miesiączce mają odczucie suchości w przedsionku pochwy, czyli najniższej części pochwy. W czasie wzrostu stężenia estrogenów pojawia się odczucie wilgotności i wydzielina śluzowa, możliwa do pobrania z wnętrza pochwy. Śluz może być mniej płodny (biały lub żółtawy, mętny, kremowy, lepki, gęsty, grudkowaty, dający odczucie wilgotności) lub też o cechach wysokiej płodności (przejrzysty, rozciągliwy (nawet do 10 cm), śliski, przypominający wyglądem surowe białko jaja kurzego, dający odczucie śliskości, mokrości, naoliwienia na zewnętrznych narządach rodnych). W miarę zbliżania się jajeczkowania odczucia stopniowo narastają. W okolicach jajeczkowania śluz o cechach wysokiej płodności z powrotem przechodzi w śluz o cechach mniej płodnych, aż do całkowitego zniknięcia i powrotu odczucia suchości.
