1. Jesteś wzorem do naśladowania
Bardzo ważną rzeczą jest abyś dawała dziecku dobry przykład i byś była wzorem do naśladowania. Szczerzy rodzice, którzy sami nie „bujają” są na najlepszej drodze, żeby wychować prawdomówne i szczere dzieci. Jeżeli jednak zdarzy Ci się z konieczności powiedzieć nieprawdę lub lekko nagiąć prawdę w obecności dziecka mówiąc np. przez telefon, że męża nie ma a jest powinnaś wyjaśnić dziecku, że czasem w wyjątkowych sytuacjach drobne kłamstewka są dozwolone, o ile nie szkodzą one osobom trzecim.
2. Nie okłamuj dziecka
Oczywistą rzeczą jest również to, że nie wolno Ci okłamywać dziecka. Jeśli nie chcesz odpowiedzieć z jakiś względów na pytanie Twojej pociechy, powiedz o tym wprost zamiast wymyślać jakieś kłamstwo. To samo dotyczy sytuacji jeśli chcesz ochronić dziecko przed jakąś bolesną dla niego prawdą. Po prostu powiedz mu o tym otwarcie, że wolisz, żeby nie wiedział.
3. Określ jasno konsekwencje jakie ponosi za sobą kłamstwo
Wytłumacz dziecku, jak ważne jest mówienie prawdy oraz jakie konsekwencje i następstwa niesie za sobą ciągłe kłamanie: że nikt mu nie uwierzy, nawet jeśli będzie mówiło prawdę oraz, że ludzie niechętnie przebywają w towarzystwie kłamczuchów. Pomocna może się tu okazać historyjka o chłopcu, który ciągle kłamał i pewnego razu jak biegał po miasteczku i wołał „pożar pożar” to nikt mu nie uwierzył, bo wszyscy byli przekonani, że to również kłamstwo...
4. Wzajemne zaufanie
Otwarte i szczere stosunki panujące w rodzinie są wielkim krokiem do tego, aby wychować prawdomówne dziecko. Jeżeli dzieci wychowywane są w poczuciu miłości i zrozumienia wtedy i szczerość i ponoszenie odpowiedzialności za swoje czyny przychodzą im zdecydowanie łatwiej.
5. Chwalmy szczerość
Im częściej dzieci są chwalone za to, że są szczere i otwarte tym bardziej będą starały się unikać kłamstewek. Pochwal dziecko jeśli w jakiejś trudnej sytuacji odważy się powiedzieć prawdę – na przykład w sytuacji kiedy dostanie złą ocenę, albo narozrabia w szkole. Wprawdzie sam czyn nie wymaga bynajmniej pochwały, ale sam fakt, że dziecko miało odwagę się przyznać jak najbardziej. Później usiądźcie przy stole i porozmawiajcie szczerze jak sobie poradzić z danym problemem. Dziecko musi czuć, że jest poważnie traktowane.
